Muhammed Medine döneminde başka bir taktik daha uygulamış insanların ağzına birer parmak bal çalmıştır. Ashab denen bu adamların bazılarına işine yarayanlara, iyi soygun yapanlara, İslam uğruna babasını bile öldürenlere, kendisini mutlak ölümden kurtaranlara daha hayatlarındayken cennet vaad etmiştir.

Bu adamlar on kişidirler ve bunlara " aşerei mübeşşere " denir. yani hayattayken cennetle müjdelenenler anlamına gelir. Bunu bilen diğerleri " acaba biz de cennetle müjdelenebilr miyiz" düşüncesiyle, Muhammed'e mutlak itaate ve mutlak saygıya başlamışlardır. Muhammed'in hep gözünün içine bakmışlar, onun sözünden çıkmamışlar, ne dese yapmışlardır.

Taberi bu konuyu eserinde şöyle anlatır: " Urve isimli bir Kureyşli, Medine'ye gelmiş ve mescidde, Muhammed'i ashab denen adamlarla konuşurken görmüş, dönüşünde Mekkeli arkadaşlarına gördüklerini anlatmaktadır.

"" Muhammed konuşurken etrafında sahabeleri de bulunmaktadır. Allah'ın elçisi öksürüp aksırdığı vakit ağzından ve burnundan çıkan balgam ve sümükler sahabelerin üstünde uçuşuyor, herkes bu balgam ve sümüklerle yüzünü ve derisini uğuşturuyordu. Bir şey emrederse hemen o kişi yapıyor, abdest alırsa onun yıkandığı su için az kalsın birbirlerini öldürüyorlardı. Onun önünde söz söyledikleri vakit ona saygı göstererek hafifçe konuşuyor, keskin bakışlarla bakmıyorlardı."

Urve bunu Kureyşlilere anlatıyor. Kaynak, Taberi, " Milletler ve Hükümdarlar Tarihi " Kitap 1, C 2 ,K 2.

Muhammed Allah'ın ayeti olduğunu iddia ettiği 4 Nisa 80 ayetiyle de konumunu sağlamlaştırmıştır.

Ayet şöyle ;" Kim peygambere itaat ederse, muhakkak Allah'a itaat etmiş olur."

Muhammed burada Allah'la ayni seviyeye gelmiştir.

Muhammed bu taktikleriyle başarılı olmuş diğer rakiplerine meydanı dar etmiştir.